.jpg)
| Verslag van onze 9de Roparun |
|
Hier een uitgebreid verslag van de 9e Roparun van de Politie Zuid-Holland-Zuid (team 64) in 2007. Vrijdag 25 mei 2007: Het begon al goed door vrijdag met een iets ander vrachtwagentje aan te komen dan wij gewend waren. Dat verstoorde direct de vaste patronen en een aantal van ons raakten al van slag. Gelukkig zorgden de nieuwelingen binnen onze club voor het nodige relativeringsvermogen, dus waren wij niet getreurd met alleen een achterklep en een doorzondak om onder te pitten. Beetje rommelen met de kledinghaken en de tassen hangen toch hoog. 1 fiets met stang, ook daar komen wij wel overheen. Dit is eerder gebeurd en allemaal met de beste bedoelingen. Het is alleen zo lastig afstappen met een vlag tussen je benen. Ook dat overleven we wel. Na de gebruikelijke inpakperikelen is rond 17.00 uur de hele handel klaar. De beentjes worden gemasseerd door Marianne. De 1e blessures steken de kop al op. De bestuursleden maken zich ernstig zorgen of het deze run wel goed zal komen. Hans was maandag door zijn enkel gegaan, Piet en Tom hebben last van de hamstrings, dat is leuk om mee te beginnen. Het inlikken van Ron is weer begonnen ("He Geer", horen wij de hele tijd). Dit gaat natuurlijk de hele Roparun weer door. Vermoeiend... Wat schetst mijn verbazing, hij heeft echt een bril gekocht. Hij heeft er maar 2 jaar over gedaan om die beslissing te nemen. Dat is toch knap.!!!! Zaterdag 26 mei 2007: Zaterdagmorgen om 08.15 uur verzamelen aan de Vissersdijk, de voertuigen staan al voor de hoofdingang, zodat de tassen er direct in kunnen. De gebruikelijke fotosessie vindt plaats en het heen en weer gedreutel naar het koffiezetapparaat gaat gestaag door. Sommigen gaan wat vaker naar het toilet dan andereren, de stemming is goed. De techneuten Jan en Fred installeren de door Fred (bleek later perfect) geprogrammeerde TomTom's (wat een vertrouwen hebben zij toch in mij, zit hem in de naam denk ik 3x Tom kan ook nooit goed gaan). Om 08.55 uur vertrekken we met de karavaan richting Frankrijk. De sfeer in de busjes is goed, er wordt gelachen en gezongen en... geslapen.... Sommigen profileren zich direct zoals zij zijn. De gebruikelijke lunch wordt weer genuttigd op een parkeerplaats en team A wordt zoals gewoonlijk afgeslacht met een potje volleybal. De stemming zit er goed in. De inhoud van voertuig B zucht onder het juk en gezang van Marco en Tiny. De 2 nieuwkomers Roland en Marieke houden zich nog in en vallen van de ene in de andere verbazing. Waar zijn zij aan begonnen?? Fred kent het gebied rond Compiegne (onze vaste pleisterplaats) goed en gaat vast voorverkennen. Via een andere route (i.v.m. opbrekingen) brengt hij ons hier naar toe. Kennelijk zijn wij achter een hoosbui aangereden, want het is behoorlijk nat. Alles wordt door logistiek (Ton, Freek en Ed met singing fish) in stelling gebracht om de maaltijd te bereiden voor team A, dat bijtijds naar Parijs vertrekt om rond 19.55 uur te starten (12,1 km/u). Door de dames wordt er uitgebreid aan elkaar uitgelegd hoe de (over de datum zijnde) plastuiten werken. Uiteindelijk wordt toch besloten door de knieën te gaan. Fijn ook dat je altijd onopgemerkt kunt gaan als je moet en niemand benieuwd is naar wat je gaat doen. De naam Geer horen wij regelmatig weer terugkeren, waarop wij die 2 maar Geer en Goor dopen voor de rest van de Roparun. We zouden ze ook Hol en Maat kunnen noemen, maar dat klinkt zo onaardig. Team A vertrekt richting Parijs, waar de zenuwen al gauw parten gaan spelen met onze oudste loper Ad. Fotootje hier, fotootje daar, met shirtje van de bond, zenuwachtig heen en weer lopen tot aan de start. Hans gaat met zijn rotte enkel, die door Frank zorgvuldig en uitgebreid is behandeld, van start voor de 1ste 72 km. Hilde's voeten worden vooraf ingetapet of zij de Roparun er al heeft opzitten. Het wordt een stuk fietsen/lopen voor de lopers en niet door de beste buurt van Parijs. Aangezien Hilde haar TomTom verkocht heeft, loopt zij, geheel zonder begeleiding, achter een stel andere lopers aan, die denken de route te kennen. Dat gaat dus fout, gelukkig corrigeert Fred als een raket de route en met een kleine omweg komt ze weer op de route. De fietsers Mariska/Wouter en Richard, begeleiden daarna de lopers van Team A perfect richting Rotterdam. Het oogt allemaal heel degelijk. Team B maakt, na gegeten te hebben, van de gelegenheid gebruik om de spullen klaar te leggen en de kratjes te vullen met de juiste kledij. Om vervolgens lekker lang te gaan slapen, dat dachten zij althans. Een chagrijnige Tiny loopt alleen maar te mopperen dat haar slaapplaatsje is ingepikt (andere auto, andere plaatsen). Niemand trekt zich daar iets van aan en snurkt al voor Tiny is uitgemopperd. Zondag 27 mei 2007: Dan om 2 uur ‘s nachts gaat team B voor hun 1ste 72 km weg en dat gaat voorspoedig met de fietsers Bram/Marieke en Goor alias Ron (zonder bril). Nieuweling Roland, loopt heel degelijk en behoudend (logisch). Terwijl team B de eerste kilometers aan het lopen is, ligt onze nieuwe masseur Frank al lekker te pitten. Geef die jongen een kussen en hij slaapt, geen hem geen kussen en hij slaapt. Donker of licht, herrie of stilte, geen probleem, onze Frank slaapt er doorheen! Nu bleek achteraf wel waarom, want als hij eens wakker was, leverde hij vakwerk! Rond 08.00 uur zondagmorgen vindt de aflossing plaats, strak op schema. De motorfiets is al weer voorzien van lekker frans stokbrood. Er wordt door beide teams heel goed en degelijk gelopen. Marco en Hans "high-fiven" elkaar en even lijkt het of Marco gewoon met Hans meeloopt. Gelukkig kan hij toch de rem er nog opzetten. Op het moment dat wij een voorproefje krijgen op Ossendrecht, hebben wij ook eindelijk de gelegenheid weer eens een Dixie op te zoeken. Nu zijn de Dixies meestal niet zo hygienisch. Maar deze Dixies sloegen alles! Als je nodig moet, kun je overal, zou je denken. Nou voor Richard ging dat niet op. Toen hij de Dixie instapte kreeg hij spontaan braakneigingen. De Dixie was bijna omgetoverd tot Turks stoombad, de stoom kwam uit pot. De 2e wisselplek is op een tochtige plek tussen de stronthopen (echt Roparun), waarbij Freek en Jan zich afvragen wat wij daar in vredesnaam gaan doen (hier zoeken wij volgend jaar een nieuwe plek voor.) Besloten wordt toch te blijven staan, omdat zoeken naar een nieuwe plek weer ten koste van de rusttijd gaat. Hier komen de pannekoeken. Helaas zonder stroop. Rond 14.00 uur wordt er weer gewisseld. Bij Team B gaat het er erg serieus aan toe. Benjamin Marieke heeft inmiddels 2 FG's met Geer gehad. Volgens Geer is ze te brutaal. Geer begint dan altijd eerst met een kopje thee aan te bieden, dan weet de rest al genoeg. Gelukkig bemoeit Goor zich er niet mee, want dan zouden ze nooit uitgepraat raken. Op een gegeven moment gaat het fout. Geer, gaat zelf rijden. Ondanks protesten van de overige teamleden, parkeert hij de auto heel ongelukkig. Dit levert prompt een officiële waarschuwing van de organisatie op (wordt daar gelachen achterin!!!!!!) Inmiddels zitten wij in België, tot verdriet van de gendarmerie, die er niets van wisten dat de route over een provinciale weg ging. De laxeermiddeltjes van toverdokter Ed doen hun werk, diverse teamleden moeten regelmatig de Dixie opzoeken of kunnen niet verder lopen van de buikkrampen. Helaas wil het bij Fred niet echt lukken... Over toverdokter Ed gesproken.... Hij had ook de droppot van team A weggetoverd. Gelukkig heeft Mariska deze in een vroeg stadium van de Roparun weer terug veroverd, zodat wij er alsnog van hebben kunnen genieten. Het is ook de vraag of die vis de drop had gelust. Tijdens het begeleiden van de lopers van team A krijgen Mariska en Wouter een band. Mariska wordt omgedoopt tot Moeder de Vrouw en ontfermt zich over het team. Hilde en Mariska geven een duet, waarmee de rest van het team erg blij is. Marco Borsato en Trijntje Oosterhuis waren er niets bij. "De meiden van team A zijn oké olé olé..." De wisselplek is een "verkeerde dancing", waarbij de bewaker ons ogenblikkelijk van het terrein probeert te bonjouren. Wat kraaltjes en spiegeltjes, doen hun werk en later biedt de eigenaar aan dat wij de wc mogen gebruiken. Perfect toch. Ad heeft inmiddels sjans met een enigszins gezette madam, met gouden string. Ed is bezig met het tappen van de nodige moppen. Op gedreven wijze vertelt hij grap na grap, waarbij de nodige tranen over de wangen lopen. En wat schetste de verbazing, bij het passeren van een billboard bleek Ad ook nog op een reclameposter te staan. Nu kwam de aap uit de mouw, dit was een verrassing! Na de verplaatsing naderen wij Zele. De overnachtingsplek is een tochtige weg tussen de vrachtwagens. Nu komt team A in opstand en pikt dit niet meer, doorrijden en een betere plek zoeken is de boodschap. Zo belanden wij op het terrein van het gastvrije Transportbedrijf Heirwegh, wij mogen het slaapvoertuig binnen parkeren en gebruikmaken van toilet en wastafel. Geweldig wat een gastvrijheid. Wij hebben hier fantastisch vertoeft tot midden in de nacht, kwam de eigenaar nog even gedag zeggen ook, wat een geweldige mensen. Jan heeft inmiddels een probleem met de enkel, die wordt dikker en dikker. Oorzaak nog onbekend, koelen helpt niet veel. Hij kan nog wel rijden. Na Zele zijn wij nog wel een beetje nat geregend, maar niet zodanig dat alles drijfnat is. In Zele werd de bus nog lekker schoongespoten door de brandweer, er stonden overal langs de kant van de weg kaarsjes, mensen stonden ons aan te moedigen. Fred had een wel wat aparte manier om zijn waardering hiervoor te uiten. In zijn telefonisch onderonsje met Geer beschreef hij het als: "Het is hier een puinzooi!". Vervolgens ging de beuk erin. Hans werd op de hielen gezeten door de ontsnapte Bokito. Hebben ze hem tijdelijk als straf in de belgische zoo opgesloten ofzo? Niet goed op hem gelet blijkbaar. Maandag 28 mei 2007: Met rasse schreden naderen wij Antwerpen met de tunnel. Hier ontstaat het plan om de fietsers vooruit te sturen i.v.m. de drukte van lopers en fietsers. Ook hier gaat onze coördinator in de fout en laat zijn deur hinderlijk openstaan voor de lopers en fietsers. Marieke pakt dit goed op: "geen fout woord over de Geer". De FG's hebben gewerkt. Tom gaat hier rennen tot ergernis van vele teams, die met de fietsen dwars op de roltrap gaan staan, zodat er geen kip meer door kan. Niet getreurd, er gewoon overheen en de tactiek werkt. Aan de andere zijde staan Tiny en Marco al klaar met de fiets. Dus het wordt weer lopen/fietsen. Hier wordt al weer geknald richting Rotterdam. Marco kent de weg nog van de voorverkenning. Veel teams worden ingehaald. Wij wisten al dat Marieke van duiken, hield, maar dat zij dat zo letterlijk zou uitvoeren, had niemand verwacht. Op het saaie stuk tussen de containers (die zij aan het tellen was in opdracht van Geer (dus eigenlijk weer een foutje, fietser afleiden) knalt Marieke in één keer voorover. Gevolg: pijnlijke pols, enkel en een geschaafde knie. Bram en Tiny gaan door en de rest pleegt EHBO. De lopers nemen er nu het chauffeuren ook nog even bij, maar dat gaat prima, het zijn ook allemaal ervaren chauffeurs. Na de wissel in Oude Tonge worden wij de Hoeksche Waard in geleid door Bert. Een mooi moment. Voor Team A zit het erop. Team B kan nog effe knallen tot aan de Coolsingel. Hoezo knallen? Roland gaat het laatste stuk als een raket. Die heeft zich 3 sessies lopen sparen. Het hele laatste stuk is het fietsen/lopen, in aanvang gewoon 2 km, toen terug naar 1500 meter en vervolgens 800/1000 tjes. Het gaat zo hard dat veel mensen, maar ook collega's ons verbaast na staren. Andere teams verklaarden ons voor gek, maar gaandeweg de route zie je steeds meer teams deze tactiek overnemen. Veel collega's staan ons aan te moedigen op het laatste stuk. De ontvangst in de Hoeksche Waard is overweldigend. De collega's maken voor ALLE teams de route vrij. Dat doet ons goed. Geweldig en petje af voor hen. Helaas laat het weer het de laatste kilometers afweten en komen wij aan op een natte Coolsingel. Dat mocht de pret niet drukken. Piet werd wel 100x geroepen door zijn dochter, die hem een paar lekker blokjes kaas gaf. Daar waren wij aan toe. Hilde van Poeijer, 4x Roparun gelopen, en veel andere collega's stonden ons op te wachten. Ook Ruud Bik was present. Een mooi moment, toen Ruud ons de medailles uitreikte. Marianne, Jan en Bram kregen de medaille uitgereikt van de lopers. Zij doen al jaren mee aan de Roparun en verdienen deze medaille dan ook echt! Vervolgens vertrokken wij met de metro richting bureau Slinge, waar wij van de gastvrijheid van de Rotterdamse collega's gebruik hadden gemaakt. Aangekomen op de Vissersdijk hebben wij in sneltreinvaart alle spullen opgeruimd, de routine van ons team is goed. Ed had de regie over de maaltijd, die wij met zijn allen nog zouden nuttigen. Dat heeft hij weer knap gedaan. Lekkere biefstukjes met patat, super! Ook werden er nog Roparunbekers uitgedeeld en nagepraat over de afgelopen dagen. Met het afsluitende feest in Alcazar nog voor de boeg, nemen wij afscheid van elkaar. Het was weer een mooie editie. Veel gebeurd, veel gelachen, afgezien, maar voornamelijk genoten. Genoten van de omgeving, de mensen onderweg en de sfeer onder elkaar. Op naar 2008!! |
Bekijk deze foto's: